Trainingsweek van Wendy Bonarius en Vodjena bij Noor Tanger in De Wijk, februari 2009
16 februari was het eindelijk zover. Weken naar uitgekeken, en eindelijk gingen paard, vriend en ik een weekje ‘vakantie’ vieren. Ik had van mijn vriend op mijn verjaardag een trainingsweek cadeau gekregen. Op internet een beetje rond gaan kijken en toen op de site van Noor terecht gekomen. Zag er allemaal goed uit, ik werd enthousiast door de foto’s en de verhalen, dus het werd een weekje Noor. Paard was nog nooit eerder op vakantie geweest, dus vond het reuze spannend allemaal (en baasje dus ook wel een beetje), maar na een reis van ruim 2 uur toch veilig op bestemming aangekomen. De locatie was geweldig, een lief huisje met een lekkere wei ernaast.
Voor het eerst kon ik vanuit mijn (tijdelijke) huisje mijn paard zien staan. Helemaal geweldig. Mijn vriend moest me regelmatig bij het raam wegtrekken…’Ja maar schat, ik kan mijn paard zien grazen, kijk ze kijkt naar binnen!’
Vanuit mijn raam kon ik mijn paard goed in de gaten houden, ik raakte niet uitgekeken op mijn blije paard in de wei. Haar leukste spelletje was duidelijk baasje pesten.
Maak jezelf zo vies mogelijk, baasje heeft vakantie en dus alle tijd om te poetsen…
Paard was helemaal in de veronderstelling dat ze lekker vakantie mocht vieren. Een beetje in de wei, een beetje ronddraven aan de longe, een beetje socializen met tijdelijke stalgenoten…
Ze kwam dan ook bedrogen uit toen ze Noor leerde kennen. Dat was werken! En allemaal ingewikkelde oefeningen, waarbij je niet weet waar je je benen moet laten en van ellende bijna gaat liggen, om vervolgens overeind te springen en de oefeningen toch maar gewoon netjes uit te voeren, omdat je toch ooit een groot, stoer dressuurpaard wilt worden, net als Salinero.
Die oefeningen van Noor waren misschien wel ingewikkeld, ze hadden wel erg snel resultaat. De eerste dag al zag je dat mijn paard ruimer ging bewegen, vooral achter werd ze actiever.
Elke dag had ik ’s ochtends en ’s middags les. Vooraf werd ik al gewaarschuwd dat het behoorlijk pittig was, voor zowel paard en ruiter. Ik vroeg me af of mijn paard het vol ging houden om twee keer per dag aan het werk te moeten, maar ik geloof dat de ruiter er meer moeite mee had. Mijn paard was een brok energie, met af en toe een knap handstandje er tussendoor (niet geleerd van Noor, was eigen inbreng).
Het was behoorlijk intensief, twee keer per dag zo met je paard aan het werk te gaan. Maar het was fantastisch. Je werkt echt ergens naar toe, en elke dag gaat het een stukje beter. Ik merkte echt dat mijn paard losser in haar lijf werd, haar achterhand actiever gebruikte en daardoor ook meer gemak kreeg met verschillende oefeningen. Zo hebben we veel geoefend met wijken. Iets dat mijn paard altijd lastig vindt. Doordat ze achter actiever en losser werd, ging het wijken haar makkelijker af. Nog steeds blijft het een aandachtspuntje, maar we zijn zeker een eind op weg geholpen.
De laatste dag stond er eigenlijk geen les gepland. Maar gezien de nog steeds niet uitgeputte energie van mijn paard, kon er wat paard betreft nog wel een lesje achteraan. Zo hebben we dus in totaal 7 lessen gereden. De laatste les was een geweldige afsluiting van een week hard werken. Mijn paard was los, actief en bewoog ruim en soepel. Het was een heerlijk gevoel de week zo af te sluiten, maar aan de andere kant was het ook wel even slikken. De week was om, dat betekende het einde van een week rust, ruimte, natuur, maar bovenal harmonieus leren paardrijden. Één worden met je paard en leren luisteren naar je paard, dat heb ik hier zeker geleerd.
Mijn vriend en ik hebben een geweldige week vakantie gehad. De lieve gastheer en gastvrouw, Noor (en haar engelengeduld toen ze mijn paard een cursus trailerladen gaf), de locatie, we missen alles nu al en komen hier zeker heel veel vaker terug.
Noor nogmaals bedankt voor alles!
Liefs Wendy & Pascal
En een knuffel voor Noor van de grootste kleuter, de meest eigenwijze, maar toch ook de allerallerliefste merrie van Santpoort, Vodjena